.

Na Bałkanach lub w Afryce. I z reguły naród, obdarowany państwem, źle na takim zabiegu wychodzi. Niezwykłość naszej sytuacji polegała na tym, że posiadaliśmy. - Nie, czekaj! - powstrzymał ... [read more]

- Sądzi pan, że pańska żona po prostu przejdzie do porządku dziennego nad tym faktem? .

Posuwali się powoli stojąc w rzędzie samochodów czekających na wjazd do Polski. Przejście graniczne w Kołbaskowie nie jest szczytem elegancji ani dobrej organizacji. Formalnie należy do Niemc... [read more]

- Zobacz, lubi to - zaszydził. .

. Trudzili się na darmo, powinno się napiętnować żelazem jego ciało. Teoria Wielkiego Wybuchu (Big Bang). Dokąd miał iść, kogo prosić o pomoc. Wszystko się zawaliło w jednej sekundzie. Z... [read more]

nastąpić." .

- A jak nie spotkamy? Ty myślisz, że jak my idziemy do tego Trójnoga, to oni tam na pewno będą? Wiedziałem dobrze, że Wąskopyski mnie sonduje. Każdego poddawał takiej męczącej próbie. Umi... [read more]

Chmielewski wyszedł z domu na podjazd do samochodu. Drzwi bezgłośnie zatrzasnęły się za nim. Wściekła Cleo odwróciła się do lustra. Stała w kąpielowym płaszczu nie mając zielonego pojęcia jak zemścić się za poniesioną zniewagę. Jej wzrok trafił na stuzłotowy banknot z numerem telefonu. Wyrwała banknot, podeszła i wystukała numer telefonu na klawiaturze. - Robert? Na jej twarzy pojawił się uśmiech, gdy usłyszała znajomy głos. Był to z pewnością jeden z najpiękniejszych dni w życiu Roberta. Pierwszy lipca. Słońce świeciło jak co dzień, upał był nie do zniesienia. Miasto zadymione od spalin. Niby wszystko po staremu, a jednak nie. Ona była z nim. Jechali we dwoje: Cleo i Robert główną ulicą Szczecina. Motocykl od Czarnego sam w sobie wzbudzał już pożądanie nastolatków, a teraz jeszcze ta dziewczyna o kręconych rudych włosach w zakrótkiej mini spódniczce siedziała wtulona w jego plecy. Droga do Radissona była prosta jak drut, ale po co było się spieszyć. Już dwukrotnie objechali plac Grunwaldzki i sąsiednie uliczki. Cleo nie zauważyła podstępu. Wszystko dla niej było w koło interesujące. Ludzie, domy, sklepy, wszystko było inne, obce i pociągające. Chłonęła wrażenia ze zdwojoną intensywnością. Skoro urodziła się w tym mieście, tu mieszkał jej ojciec, więc z całych sił starała się znaleźć coś za co pokochała by to miasto. Ten moment musiał w końcu nastąpić i Robert zjechał z głównej alei w boczną uliczkę i plac budowy. Nowoczesna kamienica z obszernym podwórkiem, znak nowych czasów. Nowa spółdzielnia oferowała mieszkania w wysokim standarcie i ekspresowym terminie realizacji za przystępną cenę sześciuset dolarów za metr kwadratowy. Nie były to mieszkania dla młodych małżeństw lub rencistów. Za ojca rentę plus Roberta stypendium, mogliby po roku kupić cztery metry i piętnaście centymetrów, o ile w ogóle dostali by się na listę członków tej spółdzielni. Dom był prawie gotowy. Kończono elewacje, wstawiano powybijane szyby. Robotnicy sprzątali podwórko po zakończonej budowie. Robert zatrzymał motocykl pod ścianą. Cleo zdjęła kask. - Zaczekaj chwilę muszę coś załatwić - rzucił przez ramię. Był w doskonałym humorze. Cleo w nieco gorszym. Budowa nie była wymarzonym miejscem turystycznym. Dwóch robotników, którzy mogli mieć po dwadzieścia cztery lata patrząc na motocykl liczyło w pamięci swoje zaoszczędzone pieniądze. Chyba za dużo brakowało, bo jeden w końcu zrezygnowanym głosem rzucił w stronę Roberta. - Ładny motocykl. - No. Mnie też się podoba. Nie widzieliście inżyniera Bukowskiego? - Tam - robotnik wskazał ruchem głowy na sąsiednie podwórko. Drugie podwórko było jeszcze rozkopane. Dwóch ludzi robiło pomiary głębokości wykopu. Trzeci stał z boku i porównywał je z planami. - Inżynier Bukowski? - spytał odwróconego do niego plecami mężczyzny. Wyglądał na czterdzieści pięć lat. Siwe, gęste włosy i zadbana broda, dodawały rysom bosmańskiej powagi. - Tak. A o co chodzi? - inżynier nie odpowiedział, tylko burknął. Ale w mgnieniu oka zmazał z twarzy grymas zniecierpliwienia i zastąpił go serdecznym uśmiechem na widok Cleo. - Jak tam ojciec? - zapytał patrząc gdzieś za Roberta. Robert spojrzał do tyłu. - Dobrze - odkrzyknęła córka Chmielewskiego i poszła w stronę rozlanej na środku podwórka kałuży. - Mam dla pana przesyłkę - Robert wyciągnął z plecaka szarą kopertę. W zamian otrzymał w spadku po Cleo resztki serdeczności. - Coś od Chmielewskiego? - zapytał zaciekawiony inżynier. - Nie. Od Czarnego - odparł Robert. Bukowski spoważniał. Dyskretnie spojrzał za siebie. Dwaj robotnicy walczyli z mierniczą łatą stojąc w wykopie. Inżynier rozdarł brzeg koperty sprawdzając zawartość. - Lepiej późno niż wcale - wycedził pod nosem. Ponownie spojrzał na Roberta. Tym razem przyjrzał mu się uważnie. - To ty jesteś ten geniusz z gazety? - zapytał z uśmiechem niedowierzania. - Przesadzają - odpowiedział Robert. Miło było spijać słodycz popularności. - Robert? - Cleo brodziła w kałuży. Woda sięgała do wysokości kostek jej skórzanych wojskowych butów. Czerwone promienie słońca wyrysowały jej zgrabną, sylwetkę na tle nieotynkowanego muru z cegieł. Obaj jak na komendę spojrzeli w jej stronę. - Nie znasz bardziej romantycznego miejsca? - spytała. Robert znał oczywiście mnóstwo miejsc, które dla niego były bardzo romantyczne. Mógł to być komin wentylacyjny na dachu ich czteropiętrowego bloku, gdzie zaszywał się ze swoimi książkami gdy koledzy ojca za długo i za głośno kibicowali piłkarskim rozgrywkom w telewizji. Romantyczna była stara złomownia nad Odrą. No i jeszcze parę innych miejsc dla samotnego pustelnika, ale żadne nie nadawało się dla nowego Roberta jakim stał się odkąd spotkał Cleo. Jej chciałby pokazać takie miejsce, które byłoby obrazem jego duszy. Nie znał takiego miejsca. Zaprosił Cleo do kawiarni "Brama". Dostał zaliczkę od Czarnego, więc mógł jej postawić nawet lody. Cleo siedziała przy stoliku, a on poszedł do telefonu. Miał do oddania ostatnią kopertę i chciał się jej jak najszybciej pozbyć. - Nie, nie - mówił do słuchawki. - Pan mnie nie zna. Mam kopertę od Czarnego. Będę z dziewczyną w "Bramie". Taka ruda, z kręconymi włosami - tłumaczył. Ktoś po drugiej stronie odłożył słuchawkę. Robert wrócił do stolika. W kawiarni nie było wielu gości. Towarzystwo zjeżdża się tu dopiero wieczorem. Punkt jest znakomity. Stara miejska brama przerobiona na przytulną kawiarnię. Prowadzi ją przemiły chłopak z Jugosławi. Jego zasługą była dobra atmosfera tego lokalu. Ale widocznie komuś to przeszkadzało, bo chciano go przepłoszyć. - To co ludzie tu robią wieczorami? Telewizja i do wyra? - zapytała zdegustowana Cleo. - A co byś im zaproponowała? Ulicą toczył się policyjny radiowóz. Samochód w pewnym momencie skręcił na chodnik i zaparkował przy drewnianym płotku kawiarni. Wysiadło z niego dwóch policjantów. Obeszli ogrodzenie i stanęli obok motocykla. Jeden z nich, młodszy, stanął przy zaparkowanym na chodniku Kawasaki i wyciągnął bloczek z mandatami. Drugi, na oko dobijający pięćdziesiątki wszedł do kawiarni. Rozejrzał się dookoła. Bez trudu odnalazł dziewczynę o rudych włosach. Robert siedział tyłem do motocykla. Cleo pierwsza zauważyła policjantów. Poderwała się z miejsca i ruszyła w ich stronę. Robert obejrzał się za siebie. - Zaczekaj. Ja to załatwię - posadziła Roberta na miejscu. Starszy policjant stanął tuż za Robertem. Od zawsze widok policjanta w mundurze kazał mu się na dzień dobry czuć winnym. Wstał gotowy bronić swojej niewinności. - Podobno masz jakąś przesyłkę do oddania - zwrócił się do niego policjant. Takiego pytania Robert się nie spodziewał. Sięgnął do plecaka i wyciągnął szarą kopertę. Nie była tak gruba jak poprzednie, ale jej zawartość rozwiązałaby parę problemów na wakacje. Policjant wziął do ręki kopertę, zważył ją. - To twój motocykl? - spytał patrząc na Kawasaki - Nie. Pożyczony - odparł niepewnym głosem Robert. - Tu jest zakaz parkowania - rzucił mimochodem policjant i tak jak wcześniej podszedł, tak teraz leniwym krokiem powlókł się z powrotem w stronę wyjścia. Na moment przystanął obok Cleo, która z uporem tłumaczyła coś służbistemu młodemu policjantowi. - Tyle za parkowanie? - krzyknęła spoglądając na trzymany w ręce mandat. Starszy policjant wyrwał go z jej ręki i z dezaprobatą pokiwał głową. Ruszył do samochodu. Młodszy policjant nic nie rozumiejąc, posłusznie odszedł jego śladem. Cleo wróciła zdenerwowana do stolika. - Masz jeszcze trochę czasu? - spytał Robert. - O siódmej mam kolację z ojcem i jego nową sekretarką - widać było, że nie jest z tego powodu szczęśliwa. - Choć. Coś ci pokażę - zaproponował. Po szerokich kamiennych schodach weszli do XVIII wiecznego kościoła. Cleo z zadartą głową wpatrywała się w barokowe malowidła na suficie. Jacyś ludzie setki lat temu pozostawili tu obraz swoich wyobrażeń o świecie. Jaki inny musiał to być świat. Centralna postać to wszechmogący Bóg, który z wysokości niebios dostrzegał ludzkie wzloty i upadki. Sprawiedliwy, wszechobecny, nieuchronny w swych wyrokach. W jego cieniu ludzie rodzili się, dorastali, siali i zbierali, a na końcu umierali. Ich życie było przepustką do wieczności. Każdy człowiek miał w tym świecie swoje miejsce. Tam gdzie się urodził, tam też umierał. Feudalny świat w swej nienaruszalnej, wiecznej formie. Fresk został namalowany w modnych odcieniach różu i błękitu. W takie same kolory pakuje się dzisiaj pieluszki dla niemowląt. Badania wykazały, że dzieci lubią pastelową paletę barw. - Nigdy nie widziałam tak wydekorowanego kościoła - powiedziała zafascynowana Cleo. - Co my tu robimy? W małym barokowym kościółku nie było wiernych. Samotnie stali w głównej i jedynej nawie. - Chciałaś poznać Polskę? - powiedział ściszonym głosem. - No to tu się właśnie zaczyna. Mój ojciec przychodzi tu co tydzień. Robert przykucnął. Cleo zrobiła to samo. Odłożył kask na posadzkę i pociągnął ręką po marmurowych płytach. Były pofalowane jak wieczorna tafla jeziora. - Widzisz, od trzystu lat ludzie przychodzą tu prosząc o nadzieję. Podniósł wzrok na Cleo. Dotykała ręką wytartych kolanami płyt marmuru. - Nie myślałaś, żeby zostać w Polsce dłużej? Na kilka miesięcy - zapytał z nadzieją. Głos mu drżał jakby bał się, że wypowiadając te słowa zniszczy kruchy obraz swoich marzeń. - Nie wiem. Mogę mieszkać wszędzie. Turcja, Afryka, Meksyk. To co jest ważne to ludzie, którzy cię otaczają, a nie miejsce. Robert zakrył uśmiechem cień smutku, jaki pojawił się w jego duszy. Nie spodziewał się innej odpowiedzi. Ale jednak myśl, że kiedyś ta dziewczyna będzie musiała wyjechać, była bolesna. Wstał, pomógł unieść się Cleo i poprowadził ją w stronę ołtarza nucąc marsz weselny. - Przestań - Cleo śmiała się z zabawy. Zatrzymali się przed ołtarzem. Robert spojrzał na obraz z wizerunkiem Jezusa Chrystusa boleściwego. Wskazał ręką na stojącą obok niego Cleo. - To jest Cleo z Nowego Yorku. Chciałaby wiedzieć, jak żyją tutaj ludzie. - Nie żartuj. Siadaj - pociągnęła go w stronę ławki. Nie był w dobrym nastroju. "Dlaczego nic nie może zrobić aby ją zatrzymać. Nigdy na niczym mu nie zależało tak jak na niej. Nie ogarniał swoich uczuć. Nie znał ich siły. Czuł, że wzbiera w nim gotowość do nadludzkich czynów, żeby tylko zmienić los, który zapowiadał rozstanie". - Wiesz. Jesteś inteligentny, utalentowany... - przerwała milczenie Cleo ..ale twój problem leży w tym, że sam siebie nie doceniasz, nie masz ambicji, nie wierzysz w siebie. Robert wbił wzrok w okolice swoich czubków butów. Gotów był się zgodzić na każdą ocenę, gdyby to cokolwiek miało zmienić. - Popatrz na mojego ojca. Zobacz jaki odniósł sukces -ciągnęła Cleo. Ta uwaga jednak podniosła mu w żyłach ciśnienie krwi. Ona stawia mu tego lokalnego cwaniaka, dorobkiewicza, bonza żyjącego z przemytu, za wzorzec? - A wiesz, skąd ci wszyscy ludzie mają pieniądze? - wybuchnął tak niespodziewanie, że Cleo odchyliła się zaskoczona. Echo kilka razy powtórzyło: pieniądze, niądze, adze... ... i twój ojciec? - dodał po chwili. Tu jednak ugryzł się w język. Przecież to jest jej ojciec. Nigdy go nie widziała. Nigdy nie chodziła z nim na spacery, nie budowali razem zamków z piasku, nie rozpakowywał z nią gwiazdkowych prezentów, nie tuliła się do niego ze strachu przed burzą. Przyjechała, bo chciała odzyskać stracone i tak wymarzone uczucia. Nie mógł jej tego zniszczyć. Popatrzyła na niego przenikliwie. Dla niej było oczywiste dlaczego odniósł sukces. - Ponieważ jest inteligentny i ciężko pracuje - odpowiedziała. I było to prawdą, najszczerszą. W jej świecie to wystarczało, aby wpisać się do klasy średniej, klasy uczciwych posiadaczy, żyjących na wysokim poziomie z uczciwie wypracowanych dochodów. Ale w jego świecie żyło się inaczej. - Tak. To prawda - uśmiechnął się do niej wybaczając nieświadomą naiwność. Odpowiedziała mu uśmiechem, który nosi się latami w sercu na pamiątkę. Zajechali motocyklem pod zamkniętą bramę. Cleo była spóźniona. Spojrzała na zegarek. Zeskoczyła z siedzenia i zawiesiła swój kask na kierownicy. Chmielewski siedział w swoim gabinecie i wypisywał czek, gdy na czarno-białym monitorze pojawił się obraz z kamery video umieszczonej przed bramą wjazdową. Cleo stała obok Roberta siedzącego na motocyklu. Był tylko jeden taki motocykl w Szczecinie. Znał go, gdyż Czarny kupił go parę miesięcy temu, w jego sklepie. Cleo stanęła przed Robertem i ważyła w sobie jakąś decyzję. W końcu odezwała się. - Mogę zadać ci pytanie? - patrzyła Robertowi w oczy, a jej spojrzenie sięgało głębiej niż jego własne myśli. - Ale nie możesz mnie okłamać. Robert rozbawił się tą sytuacją. Uniósł dwa palce do przysięgi i stanowczo kiwnął głową na zgodę. - Czy ty pracujesz dla Czarnego? - spytała nieoczekiwanie Cleo. Ani jeden mięsień nie drgnął Robertowi na twarzy. Cała jego świadomość skurczyła się ze strachu. Co miał jej odpowiedzieć? Przecież tak na prawdę nie pracował. Rozwiózł kilka kopert po mieście i tyle. Gdyby nie zajrzał do środka nawet nie wiedziałby, że są w nich dolary. A ten samochód na granicy to przecież była legalna przysługa. Znał Czarnego, ale to jeszcze nic nie znaczy. Co miał jej powiedzieć, żeby nie skłamać? Nie chciał jej stracić. Czy ona by go zrozumiała. Czy ona cokolwiek rozumiała z tego co ją otaczało? - Nie, to tylko kolega - odpowiedział. Cleo odsunęła jego długie włosy z czoła. Nie chciała już ich obcinać. Zaczęły jej się podobać. Pochyliła się do niego i ich usta odnalazły się tym razem bez trudu. Mimo, że ta chwila, jego najskrytsze i najgorętsze marzenie właśnie się spełniało, nie potrafił zatopić się w swoim szczęściu bez granic. Wiedział, że skłamał. Chmielewski wstał od biurka. Tego było za wiele. Bał się o Cleo, a Czarny i jego kolesie już nie należeli do grona przyjaciół tego domu. Wyrwał czek z książeczki i wyszedł na korytarz. Prokurator Wielewski i dyrektor banku czekali na zewnątrz. Cała trójka ruszyła w stronę zaparkowanych na podjeździe samochodów. - Potrzebuję detektywa - zwrócił się Chmielewski do prokuratora. - A może ja ci pomogę? - zaofiarował się ten życzliwie. - Nie, nie. Wystarczy ktoś z agencji. Wiesz, jakiś emerytowany policjant. - O, oni są jeszcze całkiem sprawni - powiedział prokurator. - Właśnie - uciął rozmowę gospodarz. Doszli już do samochodów, prokurator klepnął Chmielewskiego na pożegnanie i zamierzał wsiąść do samochodu. - To co - zagadnął Chmielewski - będziesz miał pieniądze na udziały? - pytanie zabrzmiało niewinnie, jakby rzucone mimochodem. Dyrektor banku jednak zwolnił w drodze do swojego samochodu i czekał na reakcję prokuratora. Po trzydziestu ośmiu latach pracy w prokuraturze, po tysiącu sprawach, przesłuchaniach nie można już dać się nabrać na stare chwyty. Dla niego byli amatorami. Wiedział, że zrobią wszystko, aby pod byle pretekstem wykluczyć go z nowopowstającej spółki. Było jednak za wcześnie, aby odsłonić karty. - Spokojnie. Coś wymyślę - nadmiar serdeczności przelewał się na tym podwórku. - Myśl, myśl - z przekąsem odparł Chmielewski zatrzaskując drzwi za wsiadającym do samochodu prokuratorem. Porozumiewawczo mrugnął do dyrektora Banku. .

Kobiety, dla której szczę¶ciem jest najwyższym zdobycie sobie kochanka przez. - Gotowe, kochasiu. Harry, rad, że znalazł się pretekst, by przerwać tę głupią rozmowę, zeskoczył ze stołka.... [read more]


Pages:   1 2 3 4 5 6 7