- Usiłuje się tu zawstydzić nas postawieniem kandydatury Wiecha. Muszę się kategorycznie zastrzec przeciwko takiemu zawstydzaniu. Wiech jest przyjazny człowiekowi. Potrafił przybliżyć nam i rozpogodzić ulicę i utrwalić gwarę warszawską. Wśród książek zgłoszonych do nagrody niejedna ma poważniejsze zamierzenia. Wolę książkę, która ma niepoważne zamierzenia i poważne osiągnięcia, od dzieł, które mają poważne zamierzenia i niepoważne osiągnięcia. Wiem, że kandydatura Wiecha budzi snobistyczne zastrzeżenia, ale nie przeszkadza mi to uważać go za prawdziwego artystę. W szeregu eliminacji odpadły poszczególne kandydatury, w którejś tam z kolei odpadłem i ja. Ale nie miałem o to pretensji, zwłaszcza że nagrody zdobyły takie dzieła, jak Ludwika Śniadecka i Ład serca. Zresztą o tym, że byłem kandydatem do tego niezwykle cenionego wówczas wyróżnienia, dowiedziałem się z reportażu zamieszczonego następnie w "Wiadomościach". Sam fakt, że sztorcowali mnie najwięksi luminarze ówczesnej literatury i krytyki, a brali w obronę inni, nie mniejsi, był nie lada powodem do dumy. Ale dość tego, to już przekracza granice obrony koniecznej, a zaczyna wyglądać na samochwalstwo. Więc jeszcze tylko na zakończenie dodam, że specjalnie ucieszyło mnie dojrzane gdzieś zdanie, że Wiech jest czytany przez wszystkich od dorożkarza do ministra. Co do dorożkarzy, nie mam rozeznania, ale minister-czytelnik trafiał mi się czasem. .

- Grand Pierre - stwierdził Craig. - No, ruszajmy się. Wraz z Renę poszła przodem, za nimi Craig i Hare. Na molo odwróciła się, by jeszcze raz popatrzeć na pokład. - Nie daj się tym skurczybykom, ślicznotko - zawołał z uśmiechem Schmidt. - Mam dla ciebie prezent. - Craig zbliżył się, wciskając jej walthera i zapasowy magazynek. - Schowaj to do kieszeni. Żadna dziewczyna nie powinna się bez tego ruszać. - Nie w tym kraju - dodał Hare i objął ją ramieniem. Trzymaj się. Craig spojrzał na Renę. - Wróć z nią nietkniętą. W przeciwnym razie nie chciałbym być w twojej skórze. Renę wzruszył ramionami. - Jeśli coś się przytrafi mamselle Genevieve, przytrafi się to także mnie, majorze. - A więc, naprzód, aniele. Najważniejszy występ w twojej karierze. Jak mówią w show businessie, połam nogi. Niemal ze łzami w oczach odwróciła się szybko i weszła po stopniach na górny pomost, a Renę tuż za nią. Na końcu mola stała ciężarówka, wokół której kręciły się słabo widoczne w mroku sylwetki ludzi. Jedna z postaci oderwała się od grupy i wyszła im naprzeciw. W całym swoim życiu nie widziała równie okropnie wyglądającego człowieka. Miał na głowie bawełnianą czapkę, nosił też brudną, wytartą kurtkę z kreciego futerka, getry i koszulę bez kołnierzyka. Trzydniowy zarost na twarzy i blizna na prawym policzku nie poprawiały jego wyglądu. - Grand Pierre? - zawołał Renę. Genevieve wsadziła rękę w prawą kieszeń i odszukała walthera. - To przecież nie może być człowiek, na którego czekamy powiedziała do Renę, w zdenerwowaniu używając angielskiego. Mężczyzna z blizną zatrzymał się o krok przed nimi. - Z przykrością muszę cię rozczarować - powiedział z pięknym oksfordzkim akcentem - lecz jeśli szukacie Grand Pierre'a, to właśnie ja. Za jego plecami z ciemności wynurzył się z tuzin ludzi, uzbrojonych w karabiny i steny. Stanęli, patrząc na nią bez słowa. - Nie wiem, jakie wywierają wrażenie na Niemcach - szepnęła do Grand Pierrr'a - ale mnie oni przerażają. - Tak, nieźle się prezentują, prawda? - Klasnął w dłonie. - No jazda, szczurołapy - zawołał płynnie po francusku. Ruszajcie się i uważajcie na słowa. Jest wśród nas dama. Ciężarówka napędzana była gazem wytworzonym w piecu na węgiel drzewny z tyłu pojazdu. Ludzie Grand Pierre'a wysiedli przy drodze dwa kilometry wcześniej. Prowadził dość szybko, gwiżdżąc niemelodyjnie między zębami. - Co będzie, jeśli natkniemy się na niemiecki patrol? spytała. - Niemiecki co? Z bliska śmierdział naprawdę odrażająco.. - No dobra - wymamrotał Harry. - Już wstaję. Usiadł i wówczas zsunął się z niego czarny płaszcz Hagrida. Chata była pełna słońca, burza już przeszła, sam Hagrid spał na zapadniętej kanapie, a w okno stukała pazurem sowa, trzymając w dziobie gazetę. Harry wstał, czując, że szczęście rozpiera go jak wielki balon, który ktoś w nim nadmuchuje. Podszedł do okna i otworzył je szeroko. Sowa wleciała i upuściła gazetę prosto na Hagrida, który nawet nie drgnął, tylko spał dalej. Sowa wylądowała na podłodze i zaczęła atakować czarny płaszcz Hagrida.. - Ale ty jeste¶ coraz ładniejsza, moja Zosiu!. Czynic wiecej wysilkow na rzecz bycia dobrym samemu.. Treścią wiary, która z natury rzeczy obejmuje sprawy niedostępne.