www.psycholog.wegrow.pl

. Rozerwał kopertę, zaczął czytać powoli. Koślawe literki układały się w radosną nowinę. Oto synkowi dobrze powodzi się w dalekim świecie. Bardzo dobrze się powodzi. Wróci do domu w lecie, bo w lecie będzie już zdrowy. Tak powiedział pan dyrektor Malicki. Teraz już pogoda wiosenna w Zakopanem, a góry tam takie wysokie, jakby trzy, a może więcej wież kościelnych postawił jedną na drugiej. Po tych górach chodzą turyści, a on też kiedyś pójdzie!.... . - Naprawdę?... - dziwili się wszyscy. - A uciągnąłby wózek z węglem? - upewniał się mały sąsiad, "bez ślepej kiszki", a który poprzednio stale siedział na hałdzie i zbierał odpadki węgla. I zawsze marzył o tym, by mieć tak dużego psa, który by mógł uciągnąć wózek, niewielki wprawdzie, lecz napełniony uzbieranym węglem.. Gdy nagle pojazd zniknął za wielką chmurą dymu i ognia, która wystrze-. - Gotów - pal! Szerszeń zachwiał się lekko, lecz zaraz odzyskał równowagę. Niepewny strzał drasnął mu policzek i trochę krwi spłynęło na białą koszulę. Druga kula drasnęła go powyżej kolana. Gdy dym się rozwiał, żołnierze ujrzeli jego uśmiechniętą twarz, z której okaleczałą ręką wycierał krew. - Kiepski strzał, chłopcy! - krzyknął i jasnym, wyraźnym głosem, w osłupienie wprawiając nieszczęsnych żołnierzy, dodał: - Spróbujcie jeszcze raz. Zbiorowy pomruk i dreszcz grozy w szeregu karabinierów. Każdy z nich celował w bok, z tajemną nadzieją, że strzał śmiertelny padnie z ręki sąsiada, nie jego; i oto Szerszeń stoi uśmiechając się do nich... Egzekucję przemienili w jatki i trzeba rozpocząć na nowo. Ogarnął ich nagły lęk i opuściwszy karabiny, w beznadziejnej martwocie słuchali wściekłych przekleństw oficerów, z tępym przerażeniem wpatrzeni w człowieka, którego zabili, a który jednak żył. Gubernator wygrażał im pięściami pod samym nosem, krzycząc przeraźliwie, by stanęli w szeregu, wycelowali i co prędzej położyli temu koniec. Był tak samo wytrącony z równowagi jak oni i nie śmiał spojrzeć na straszną postać, która stała, stała i nie chciała paść. Na dźwięk szyderskiego głosu Szerszenia, zwracającego się "w tej chwili do niego, drgnął cały. - Niezręczny wyprowadziłeś dziś oddział, pułkowniku! No pozwól, może ja sobie dam z nimi radę. Dalej, chłopcy! Broń wyżej, ty z lewej strony. U licha, człowieku, toż karabin trzymasz jak patelnię! Wszyscy w ordynku? A zatem! Gotów... - pal! - przerwał pułkownik rzucając się na przód. - Toż to niemożliwe, by ten człowiek wydawał rozkaz na siebie samego! Znów pomieszana, bezładna strzelanina, po czym szereg rozbił się na splot drżących postaci patrzących przed siebie obłąkanym wzrokiem. Jeden z żołnierzy wcale nie strzelił; odrzucił karabin i przycupnął jęcząc z cicha: - Nie mogę... nie mogę! Dym rozwiewał się zwolna, stapiając się z rannym brzaskiem słońca. Ujrzeli nareszcie, że Szerszeń padł; lecz równocześnie ujrzeli, że żyje. W pierwszej chwili żołnierze i oficerowie stali jak skamieniali, wpatrzeni w postać wijącą się i drgającą na ziemi, po czym lekarz i pułkownik rzucili się naprzód z okrzykiem, gdyż przykląkł na jedno kolano i spojrzał na żołnierzy wciąż jeszcze się śmiejąc. - Znów chybione! Spróbujcie... jeszcze, chłopcy... widzicie...-czy nie możecie... Nagle zachwiał się i padł na trawę. - Martwy? - zdławionym głosem spytał pułkownik, a doktor przyklęknąwszy położył rękę na skrwawionej koszuli i cicho odparł: - Zdaje "się... Bogu dzięki.. - Co to znaczy, że oczekują mojej sowy?. Wytwórczość, która będzie się stopniowo rozrastała. - Jak każdy Piemontczyk, zawsze i wszędzie - ostro przerwał brunet. - Ja nie wiem, w czym przejawiała się taka niecierpliwość i porywczość, pana zdaniem, chyba... w zbiorze naszych poniżających petycji. Może to jest uważane za porywczość w Toskanii lub Piemoncie, ale u nas, w Neapolu, nie nazywa się tego porywczością..