- Ależ to dla mnie przyjemność! .

Droga 11. Całą tę rzecz mogłyby oczywiście komplikować jeszcze. Liczne modyfikacje. Podobnie bylo z ubiorem lekarzy, a obecnie. 311. -I co? - spytał z szalonym napięciem, - I nic. Ale jakby nie miał nasadki i podpierał się gołym dziobem, to już by chyba te koła były z głowy. Ja tam nie wiem, ale coś mi się to wydało podejrzane... Pawełkowi nagle roziskrzyły się oczy. W głowie zaświtał mu pomysł. Niejasny, mglisty, nie-sprecyzowany, właściwie był to tylko rozmazany zarys pomysłu, ale jednak zaświtał. Milczał jeszcze przez chwilę. -I kto to był, ten gość z parasolem?. - Odczep się wreszcie od pani Glebowej. Kajtek spędził bardzo dużo czasu, stojąc jej nad głową w komórce i patrząc w garnek, bo gotował sobie serdelki. Gotowanie serdelków dzwonienia nie wyklucza. - To znaczy, że musiał to być ktoś z nich, jeżeli odpadają czynniki nadprzyrodzone. Co nam z tego? - Jeszcze nie wiem. Czekaj, zapomniałam ci powiedzieć o jednej nadzwyczajnie ważnej rzeczy. Tadeusza nie uduszono od razu... - Tylko stopniowo? Jakiś sadysta?. - A pani? - Wstał także i wsparty o stół przyciskał do twarzy pęk kwiatów. Zawahała się. Pytanie to przejęło ją nagłym smutkiem rozbudzając dawne, przykre wspomnienia.. Wszystkim osobom, o których tak wiele wiedział, był winien pieniądze, pieniędzy nie oddawał, a jego długi wzrastały. Dlaczego, wobec tego, pożyczano mu nadal? Wytłumaczenie znalazłyśmy tylko jedno i to podbudowane szczegółowymi wiadomościami, jakie "miałyśmy o dwóch trzecich personelu. Poinformowani o jego uświadomieniu delikwenci woleli na wszelki wypadek być z nim w zgodzie i żywić głupią nadzieję, że, być może, to są istotnie pożyczki, które Tadeusz kiedyś odda... W ostatecznym wyniku konwersacji, toczonej przed lustrem, uzyskałyśmy jedną, niezbitą pewność: Tadeusza zabił ktoś, komu rozległa wiedza nieboszczyka groziła największym niebezpieczeństwem! Następnym posunięciem, jakiego postanowiłyśmy dokonać, miało być dyplomatyczne wybadanie współpracowników i uzyskanie w ten sposób danych, kto mógł być tym kimś. O kim Tadeusz wiedział najgorsze rzeczy? Co ktoś z nich popełnił takiego, o czym jeszcze nie wiemy, a co jest dla niego sprawą życia i śmierci, bezwzględnie wymagającą zachowania tajemnicy? Im więcej miał ktoś na sumieniu, tym więcej miał powodów do zabójstwa. To właśnie miała na myśli Alicja, czyniąc swoją dziwną uwagę w chwili, kiedy ostatecznie zdrętwiały nam nogi. Z dużym niesmakiem i lekkim żalem myślałam sobie, że minęły już piękne czasy średniowiecza, kiedy ustawicznie ktoś kogoś truł, bo tamten ktoś wiedział za dużo, kiedy wszystkie czyny były otaczane mrocznymi tajemnicami, kiedy w rozmaitych miejscach znajdywano zakute w kajdany kościotrupy i na każdym kroku można się było spodziewać zamaskowanego osobnika ze sztyletem. Minęły czasy zamurowywanych w wieży wiarołomnych żon i uśmiercanych pod osłoną nocy nieprawych potomków. Gdzie nam teraz, w dzisiejszych, prozaicznych czasach, do tamtego ponurego romantyzmu?!... Kto z pracowników państwowych hoduje na dnie serca jakieś śmiercionośne tajemnice? Nonsens!... A jednak Tadeusz zginął.... - Usiądziemy pod warunkiem, że na siedząco będziesz dalej myśleć - oświadczyłam kategorycznie, chociaż sama wcale nie czułam się lepiej. - Na siedząco będę wszystko! - przysięgła Alicja. - Na razie przestaję rozumieć w ogóle, co do mnie mówisz. Wobec tego przestałam do niej mówić. Zanim jednak zdążyłyśmy się rozstać, do przedpokoju wpadła Matylda. - Pan Włodek zasłabł! - krzyknęła w zdenerwowaniu. - Gdzie pani Glebowa, ona ma krople Waleriana! - Krople? - zdziwiła się Alicja niemrawo. - Po co! Na niego świetnie działa woda z kwiatków. Wieść o nędznym samopoczuciu Włodka sprawiła, że nagle odzyskałam wigor zarówno w nogach, jak i w głowie. Na tle wszystkiego, co zrozumiałam i czego się zdołałam domyślić, jego zasłabnięcie wydało mi się szczytem obrzydliwości. Mamrocząc gniewnie pod nosem popędziłam do pokoju sanitarnych, a Alicja po krótkim wahaniu popędziła za mną..